هیچ تا تو هستی ........ بعداز تو همه شوراست و مستی
به آب كه مي رسي
بر سر او كلاه مي گذاري
حالا مي دانم
زياد هم منصف نبود
اولين آموزگارم
در اين هجوم هواي پاييزي
نگران واژه هاي برهنه ام نباش
سينه پهلو كرده
زخم هاي گلو
به موازات اسم ها و آدم ها
فاصله است
بين دستان تو
تا ربناي قنوت من
به اندازه ي
كوچ پرپر شده ي يك سجده ي خيس
كنار چوبه ي دار
چشمان وحشی پائیز
میان گیسوان چنار پیر
روشنایی گم کرده است
من
در پیچ و خم کابوس های
این بندر متروک
زیر باران آه
شعر بر دوش می کشم
تا افکارم شلاق به دست
دنبال طعمه نگردد
تا یادم هست
چهار دست و پا می دود
اندیشه های ساعتم در برهوت
پا به پای کسی که
هیچ وقت نبود
یک سوزن رنگ پریده و مشکوک
بین لب های خشکیده من
مدام در رفت و آمد است
تا دنیا گهواره بیهودگی یش را
به کمک فریادهایی که در
تنهایی من متولد شده اند
به قبرستان ببرد
*****
2...
نگاه
دست
دهان
لب
زبان
سکوت
کافی شاپ
کافی نیست
قیچی چه بی پروا دنبال طعمه می گردد
زیان خیابان بی سیم
در گهواره کودکیش جا مانده است
می دانم
رد پای هیچ رژی به آزادی نمی رسد
پی نوشت : بی سیم نام خیابانی ست در بوشهر
روبروی آینه می نشینم
از درونٍ تپش های آینه
آشنایی می خواند مرا
صدای قلب توست آینه ی من !
قلب تو
دشتی بود
سرسبز و وسوسه انگیز
تمام فصول را تجربه کرده بود
نیمه های شب گهواره خدا را می جنباند
در گذر وحشی لحظه ها
خریداران جسم
پی شهوت اغنیاء
پا نهادند بر سوسن های صحرا
قلب تو
میدان نبرد شد
با قدرتی که بابٍل را نابود کرد
هیروشیما و ناکازاکی را لرزاند
تمام درختانت را از بیخ و بن کندند
سبزه ها را سوزاندند
تخته سنگها به خون آغشته شد
شخم زدند ،
استخوان جمجمه انسان کاشتند
بذر نیزه پاشیدند
من از اغتشاش درون آینه
از دمل های چرکین که به خون خواهی برخاسته اند
بیم دارم
قانون آمدن فصول تغییر نخواهد کرد
بدون سانسور
رژه می روی
بر ته مانده هستی ام
و نمک می پاشی
بر خرابه های شهر
که رو سفیدم کنی
2...
برای من نه
بخاطر سنگ ها برگرد
دلشان برای من تنگ شده است
بوشهر
خرداد ماه 1390
دستمال سبز شهوت
بر گردن حفره های خالی احساس
انگشتانی که فاحشه شدند
بر تن سرد خلق
مجسمه هایی که
مرور میکنند تمرین خندیدن
کنار گهواره ی انتظار
پاهایی که جا مانده اند
زیر آوار پلاسیده ی شب بوها
ای ابدیت
تا به کی این شراب تلخ
مستانه می رقصد
شیطان خدایی می کند
برای این اجاق سرد
این دموکراسی ترین هجوم
آیا ریشه در خاک دارد؟؟
بهنام آزاد
فروردین 90
بوشهر
با تبریک سال نو به همه عزیزان
و آرزوی خوشبختی و بهروزی برای
سروران گرامی
هی سُر می خورم میان خمیازه ی صبح روزنامه ها
لابه لای بغض یخ زده چند متن
« - گُم شدن فاصله ها
- پا گذاشتن در خلاء
- جدایی عناصر هم آغوشی شیوه ها
- میدان کاج و ....»
وقتی که می خوانم
نوشته هایم تب می کنند
میان گُر گرفتن های من
شاید فکر بهتری است
پشت سنگهای رودخانه !
که دیگر هیچ ماهی یی
پهن نمی کند در تور هایمان
بساط شب یلدا
انگار وارث عظیم
قبرستان عاقبتیم
در این جغرافیا
بهنام آزاد
بوشهر
بهمن ماه 89
هیچ کس ندید
هبوط نگاهم
در جاده ابریشم
کنار بافه های خیال
نفس هایی که دیگر کوک نمی شوند
آه !
چقدر شانه هایم درد می کند
از سنگینی شقیقه های هاشور خورده سکوت
عقربه های زمان
چه بی وقفه در من فرو می رود
باورم نمی شود
رد پای تو
پشت پنجره خیس
بدون هیچ خدا حافظی
روزگاری که من بازرگان چشم های تو بودم
و زیباترین جزء انسانیت را
در ساحل چشمانت
جا گذاشته بودم.
بهنام آزاد
آذر ماه ۸۹
بوشهر
وقتی تو نیستی
تنها می شوم با درد
داشته هایم به من مشکوک می شوند
از هم گسسته می شود معیارها
میان آواز سجاده ام
گوشهایم نمی شنوند والضالینم را
نگاهم می دود آن سوی خواهش های تسبیح
دعایم ناتمام می ماند
به تاراج می رود
هر آنچه ، در این حلقه درد
زیر سایه گستاخی روزگار
در ورطه فاصله ها
کاشته بودم
بهنام آزاد
آبان 89
بوشهر
